Klondike is het patience-spel dat iedereen kent. Deel zeven kolommen, draai de stapel en werk alle kaarten naar de vier foundations, in volgorde van aas tot heer.
Klondike is het patience-spel dat decennialang met Windows meeging, en de versie die de meeste mensen bedoelen als ze 'patience' zeggen. Het gebruikt één standaard kaartspel van 52 kaarten. De kaarten beginnen in zeven kolommen, elk een kaart dieper dan de vorige, met alleen de bovenste kaart open. De rest wacht in de stapel.
Elke kaart die je verplaatst gaat naar een van drie plekken: een andere kolom (aflopend bouwen, rood en zwart afwisselend), een foundation (oplopend bouwen, één kleur per stapel, beginnend bij het aas), of de aflegstapel nadat je hem hebt gedraaid. Bijna elke beslissing in het spel is de vraag welke van die drie eerst de moeite waard is.
Anders dan bij de meeste patience-varianten is Klondike niet altijd te winnen — een redelijke schatting is dat ongeveer vier van de vijf spellen met zorgvuldig spel uit te spelen zijn en de rest niet. Dat maakt het interessant: je volgt niet alleen regels, je ziet welke van de beschikbare zetten de meeste opties openhoudt.
Het spel bestaat in twee varianten. Met één kaart draai je telkens één kaart en is het spel vergevingsgezind. Met drie kaarten draai je er drie tegelijk en kun je alleen de bovenste spelen, wat duidelijk moeilijker is. Beide zijn hier beschikbaar.
Niet elk spel, nee — dat geldt voor Klondike in het algemeen, niet alleen voor deze versie. Ongeveer vier op de vijf spellen zijn met zorgvuldig spel uit te spelen. Met Undo kun je een lijn die je betreurt opnieuw proberen.
Het stuurt herhaaldelijk de bovenste kaart van elke kolom en van de aflegstapel naar de foundations zolang dat mag. Het is een tijdbespaarder voor de laatste kaarten, geen oplosser — het helpt je niet uit een vastgelopen positie.
Een half afgemaakt bord wordt niet bewaard. Elk nieuw spel begint opnieuw en de undo-geschiedenis geldt alleen voor de huidige sessie.